Buiging

Een persoonlijk verhaal

Een persoonlijk verhaal

‘Buiging’ is een van Jaspers eerste korte films. Deze film is een eerbetoon aan mijn ouders Jan en Marieke. “Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb er nooit een probleem mee gehad, tot ik 30 werd.  Ik reed alleen in de auto en ik hoorde het lied To Build a Home – Cinematic Orchestra. De tranen stroomden over mijn wangen.  Niet voor mezelf, maar voor mijn ouders. Ze hadden met veel moeite een nest gebouwd en twee kindjes gekregen. Maar het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt. En mijn ouders moesten het besluit nemen om uit elkaar te gaan.”

De herinnering

“Ik dacht terug aan de dag dat ik ’s ochtends mijn vader beneden hoorde huilen, terwijl mijn moeder de laatste spullen inpakte. Ik ging mijn vader troosten en kreeg van hem een klapband. Die waren toen populair. Toen ik 25 was en mijn vader hielp verhuizen vond ik die klapband in zijn schatkistje. Dit soort herinneringen heb ik samengevoegd in het moment waarin de moeder over de drempel stapt. Het duurde bij mijn ouders heel erg lang voordat ze voor elkaar een buiging konden maken en bedanken voor de goede tijd samen, maar dat respect hebben ze later gekregen en wilde ik ook graag in deze film laten zien.”

een Eerbetoon

De reden dat ik de scheiding nooit erg vond, was dat mijn ouders zich schuldig voelden en extra hun best deden om het goed te maken en om zich groot te houden. Wat ik met deze film tegen andere ouders in deze situatie wil zeggen is: je kinderen merken je verdriet toch wel en kinderen redden zich wel. Dat is ook wat ik met het laatste beeld wil zeggen. Voor de ouders is het heel erg, maar die kindjes… Het is gewoon hun leven dat anders wordt, maar ze weten niet beter.”

Dankbaar

“Als ik het er nu zo over heb, ben ik heel erg blij dat ik deze film heb mogen maken met zoveel hulpvaardige mensen. Het was de eerste keer dat ik merkte dat mensen me graag wilden helpen bij een project als dit. Je kunt wel zien dat we maar één opnamedag hadden en weinig budget en tijd, maar toch, je moet ergens beginnen. Ik ben nog steeds erg blij met mijn lievelingsmoment. Ik vind het zo mooi dat de vrouw niet in de climax over de drempel stapt, maar juist in de stilte. Ook geweldig hoe mijn goede vriendin Amanda mijn moeder speelt. Bedankt Amanda; ik ben je er eeuwig dankbaar voor.”

Achter de schermen